مقاله و تحلیل
۰۷ فروردین ۱۴۰۵
عادل عبیات: "آنچه پیر نمیشود"
"آنچه پیر نمیشود"
عادل عبیات
نقل از فیسبوک عادل عبیات
در سیاست همهچیز پیر میشود، نامها، چهرهها، صداها، حتی زبانها. واژهها کهنه میشوند، شعارها رنگ میبازند و آنچه روزی آتش بود، بهتدریج به خاکسترِ حافظه میرود، این سرنوشتِ طبیعی هر آن چیزیست که به زمان گره خورده، هر آنچه که بودنش، در امتدادِ تن تعریف شده، اما گاه چیزی در دلِ این کهنگی، از خودِ زمان سر باز میزند، نه به این معنا که تغییر نمیکند، که بدین معنا که با تغییر، باقی میماند.
اینجا، موضوع من ماندن نیست، که مسئله چگونه ماندن است. چطور میتوان در حالی که مؤسسان اولیه به انتهای مسیر خود نزدیک میشوند، ولی همچنان در بدنهای دیگر، در ذهنهای دیگر، در نسلهای دیگر ادامه داد، بیآنکه به تکرار تقلیل یافت.
آنچه پیر نمیشود، چیزی نیست که ثابت مانده، که چیزیست که توانسته خود را از صورتِ اولیهاش جدا کند، از زبانِ نخستینش عبور دهد و در شکلی دیگر، بیآنکه خود را از دست بدهد، ادامه یافت.
وقتی یک ایده بتواند از زبانِ مؤسس خود عبور کند، وقتی دیگر در لحنِ نخستینش محدود نماند، وقتی نسلهای بعدی آن را نه حفظ، که بازسازی کنند، دیگر نمیتوان آن را صرفاً یک جریان نامید، که آنچه باقی میماند نه صدا، نه متن، نه حتی نام، که بودن است، ایستادن است و شاید از همینجاست که پرسش تغییر میکند، نه اینکه چه کسی مانده است، که اینکه چه چیزی توانسته پیر نشود.
پاسخ نه در چهرههاست، نه در واژهها، که در جاییست که ایده، از حامل خود عبور کرده باشد و در دیگری بیآنکه همان باشد، ادامه داشته باشد.