: بشار اسد "دولت اسلامي" را بوجود آورد

«در اطاق هتلي در نيويورک در نزديکي مقر سازمان ملل، مردي باريک اندام و موقر با چهره اي غمگين و کلامي آرام و شمرده، اين ايده که ديگر نيروي مدره اي که بتواند آلترناتيو معتبري براي رژيم بشار اسد و راديکال هاي "داعش" در سوريه باشد، وجود ندارد، را رد مي کند. هادي البحره مي گويد : «ارتش آزاد سوريه توانسته در صحنه باقي بماند و مواضع خود را حفظ کند. اين ارتش در عين نبرد عليه رژيم، از اوايل سال 2014، زماني که غرب هنوز در خواب بود، با "داعش" نيز مي جنگيد» و مي افزايد : «فاکتها روشن است. ما تضعيف شده ايم، اما مقاومت مي کنيم، بخصوص در حلب و حومه دمشق».
هادي البحره رئيس «ائتلاف ملي سوريه»، تشکلي مدره است که آمريکائي ها و متحدانشان تصميم گرفته اند در شرايطي که يک کارزار پر خطر را عليه جهاديست هاي "دولت اسلامي" آغاز کرده اند، روي آن حساب کنند. اين گروه در سازمان ملل زير پروژکتور رسانه ها قرار داشت و توانست با شمار زيادي از سران کشورها، از جمله فرانسوا هولاند، ديدار و گفتگو کند. پيش از رئيس جمهوري فرانسه با باراک اوباما ديدار کرده بود.
هدف از اين ائتلاف که با شتاب توسط آمريکا تشکيل شده، اينست که به ارتش آزاد سوريه (که جنبش در تبعيد هادي البحره نماد سياسي آن است) سرانجام ابزار و امکانات کافي براي جنگيدن، بويژه آموزش نيروهاي جديد براي آن در عربستان سعودي، کشوري که آقاي البحره از حمايت هاي آن قدردان است، داده شود.
هادي البحره از اينکه جامعه بين الملل «سرانجام تصميم گرفته به مبارزه ما بپيوندد»، ابراز خشنودي مي کند.
اما عليه رويکرد مبتني بر امتناع از روياروئي مستقيم با اسد هشدار مي دهد. به گفته وي، «سي سال است رژيم دمشق يکي از پرورش دهندگان اصلي تروريسم در خاورميانه است». البحره به درستي ياد آور مي شود که "دولت اسلامي در عراق" ابتدا يک سازمان «بسيار ضعيف» بود که اسد بازگشت آن به سوريه را «تسهيل کرد» و «عمدا اجازه داد در مناطق نفتي مستقر شود». اين رهبر اپوزيسيون در ادامه مي گويد : «سپس اسد با متمرکز کردن بمباران هاي هوائي خود بر ارتش آزاد سوريه، باعث تقويت و گسترش قدرت "دولت اسلامي" شد و از آن عليه ما به بهره برداري پرداخت». به گفته آقاي البحره، «هدف او ايجاد هرج و مرج بود تا نشان دهد که آلترناتيو ديگري براي رژيم وجود ندارد».
هادي البحره بر اين باور است که رهبران غرب «از چند و چون اين توطئه به خوبي آگاهي دارند»، اما «با اکراه افکار عمومي خود که هنوز براي درگير شدن مستقيم در جنگ دروني که اسد را رو در روي انقلاب قرار داده، بلوغ و پختگي لازم را نيافته اند»، مواجهند. رئيس ائتلاف ملي سوريه خواستار «سلاحهاي سنگين تر و آموزش نيروهايمان» است، چرا که «در برابر داعش که بر ميليارد ها دلار پول چنگ انداخته و تجهيزات بسيار پيچيده ارتش آمريکا در عراق را به دست آورده، روشن است که ما در موضع ضعف قرار داريم». آمريکائي ها مي گويند هدفشان تشکيل و آموزش يک نيروي اضافي است که نفرات آن به دقت دستچين شده و شامل حدود 5000 رزمنده باشد، اما شمار زيادي از کارشناسان معتقدند که اين تعداد براي پر کردن خلاء موجود کفايت نمي کند.
«شهروندان ساده» - البحره مي گويد فرمول معروف پرزيدنت اوباما که از ارتش آزاد سوريه به عنوان «عده اي کشاورز، پزشک و داروساز» ياد کرده، را مي پسندد. او نه تنها اين حرف را يک مانع و انتقاد براي جنبش خود نمي داند، بلکه توضيح مي دهد که کساني که عليه بشار اسد سلاح به دست گرفتند، «شهروندان ساده اي بودند که حقوق خود را مطالبه مي کردند» و مي افزايد : «اينکه گفته شود آنها جنگيدن نمي دانند، درست نيست» زيرا «هر تبعه سوري خدمت نظام خود را انجام مي دهد». او همچنين به «هزاران نظامي ريزشي از ارتش» اشاره کرد «که به انقلاب پيوسته اند». از نظر او، «چالش اصلي امروز برقراري يک کنترل سياسي و نظامي مؤثر بر گردان هاي مختلفي است که در صحنه مي جنگند» و تفکيک آنان از باندهاي مافيائي که با استفاده از هرج و مرج مانند قارچ روئيده اند. البحره اذعان مي کند که هر چند «تماس با نيروها همه روزه بر قرار است»، نفوذ ائتلاف همچنان محدود و توزيع کمک هاي تسليحاتي از کنترل آن بيرون است و مي افزايد : «اين يک مشکل اساسي است». او همچنين از انتقال «ائتلاف در تبعيد» که هم اکنون در ترکيه مستقر است، به «بخشي از خاک سوريه که به قدر کافي امن و حفاظت شده باشد» در آينده نزديک، صحبت مي کند تا بتواند به غير نظاميان کمک کرده، مشروعيت خود را افزايش دهد.
البحره که تحصيلات مهندسي دارد و انگليسي را روان صحبت مي کند، زماني در زندگي خصوصي در دمشق به کار تجارت اشتغال داشت. اين مسلمان مدره که مي گويد دين او «فقط به خودم و خدا» مربوط است و از همان ابتدا به انقلاب مسالمت آميز مردم پيوسته زيرا خواستار يک جامعه دموکراتيک تر بوده، در ماه مه 2011 پس از آنکه در مذاکرات ژنو سخنگوئي اپوزيسيون را برعهده گرفت، ناگزير شد سوريه را ترک کند. خانه او مصادره شده و «امروز يک عضو اطلاعات نظامي رژيم در آن سکونت دارد». او در حالي که بشدت متأثر است و اشک در چشمانش جمع شده، مي گويد : «اسد کشورمان را به نابودي کشيده تا قدرت ايل و طايفه خود را حفظ کند»...اما ايده کشوري که به تقسيم حسب خطوط قومي يا مذهبي محکوم شده، را رد مي کند : «اين کاري است که رژيم مي خواهد بکند. اما اکثريت مردم خواهان يک آينده مشترک هستند».»
فيگارو 27سپتامبر2014