سال نو، بهار و نوروز باستانی 1405 مبارک

در آستانه‌ی روشنِ زایش و تولد جدید در طبیعت و نیز در سپهر سیاسی اجتماعی میهن هستیم. زایش هر سال چونان وعده‌ای از دل خاک برمی‌خیزد؛ گویی جهان، خسته از تکرارِ رنج، بار دیگر جرئتِ آغاز می‌یابد. امسال بهار، نه فقط تغییر فصل، که یادآوریِ امکانِ دگرگونی است؛ اینکه هیچ زمستانی ابدی نیست، حتی اگر سایه‌اش بر جانِ یک ملت سنگینی کند.
امسال اما، نسیمِ نوروز در میان بوی تلخِ باروت جنگی خانمانسوز همراه با خاطره‌های جانباختگان و یاران خاموش می‌وزد. بسیاری از خانه‌هایی که باید چراغشان برای سال نو روشن باشد، به خاموشی گراییده‌اند و دل‌هایی که سزاوارِ شادی‌اند، در التهابِ جنگ و ناامنی می‌تپند. این تضاد، دردناک اما بیدارکننده است: از دلِ همین تاریکی، نیاز به نور بیش از همیشه حس می‌شود.
نوروز، آیینِ ایستادگیِ زندگی در برابر مرگ است. هر سبزه‌ای که سر برمی‌آورد، گواهی است بر اینکه حیات، راه خود را خواهد یافت. در این لحظه‌ی تاریخی، امید نه یک خیال، که ضرورتی انسانی است؛ که با دستان خودمان ساخته می شود. امید به پایانِ جنگ، به شکستِ استبداد، و به سرنگونی فاشیسم دینی. و طلوع خورشید آزادی و برقراری جمهوری دمکراتیک در میهن اسیر ایران.
در حالی که قلب هایمان با مردممان که در جنگ و درد گرفتارند، می تپد،نوروز را با یاد شهیدان و به امید روزهای روشن‌تر،پیروزیهای بزرگتر و آزادی و صلحی که بر دل‌های همه مردم ایران سایه خواهد انداخت،جشن می گیریم
سال ۱۴۰۵ بر همه شما مبارک