آنگاه كه زبان ها در كام مثله مي شوند

تنها جواب دارو داغ و درفش ست .
من با رگان مشتعل قلب عاشقم ,
گلوله مي سازم :
بربيغوله هاي گزمگان ولايت ,
بر بيداد شحنگان وطنفروش ,
شليك مي كنم ,
تان خيمه ي شقاوت شان را بسوزاند .
درپيكار سرنوشت :
نه با دستانم ,
بل هستي ام را به سوي شان هدف ميگيرم ,
كه هست و نيست شان را بسوزانم .
من نسل بيشمارانم :
باز مانده از ميعاد گاه شرف در ليبرتي ام ,
از كهكشان عشق به يادگار ماندم ,
تاجهل و شقاوت شيخ و شحنه ,
و مفتيان رذالت ,
بر ميهنم ايران بر قرار نماند