سخنرانی نمایندگان انجمن های زنان ایرانی در شصت و سومین اجلاس شورای حقوق بشر در ژنو

تأکید بر توقف فوری اعدام مخالفان سیاسی و نجات جان زندانیان سیاسی و زنان زیر حکم اعدام در شصت و سومین اجلاس شورای حقوق بشر در ژنو،

 نمایندگان «انجمن بین‌المللی حقوق بشر زنان» و «انجمن بین‌المللی برای برابری زنان» طی سخنانی ضمن ابراز نگرانی عمیق از افزایش بازداشت مخالفان سیاسی، موج فزاینده اعدام‌ها در ایران تحت حاکمیت رژیم ایران را به‌شدت محکوم کردند و خواستار اقدام فوری سازمان ملل شدند. آذر سیدی از انجمن بین‌المللی حقوق بشر زنان در سخنرانی خود اظهار داشت: «ما نگرانی عمیق خود را نسبت به افزایش بازداشت مخالفان سیاسی در ایران ابراز می‌کنیم و توجه گروه کاری بازداشت‌های خودسرانه را به این روند نگران‌کننده جلب می‌کنیم. هم‌چنین، صدور و اجرای احکام اعدام علیه بازداشت‌شدگان و مخالفان سیاسی را به‌شدت محکوم می‌کنیم. این مجازات‌ها به ابزاری برای سرکوب مخالفان، گسترش ترس و وحشت در سراسر جامعه و مجازات افرادی تبدیل شده که از حقوق بنیادین خود استفاده می‌کنند.» وی در ادامه با اشاره به آمار تکان‌دهنده اعدام‌ها افزود: «از ابتدای سال ۲۰۲۶، بیش از هزار نفر در ایران اعدام شده‌اند. در موج اخیر اعدام‌ها، مخالفان سیاسی و افرادی که در جریان اعتراضات ژانویه ۲۰۲۶ بازداشت شده‌اند، به‌طور مشخص هدف قرار گرفته‌اند. افزون بر این، از فوریه ۲۰۲۶ تاکنون، ۹ نفر به‌دلیل وابستگی به سازمان مجاهدین خلق ایران اعدام شده‌اند. ما از شورای حقوق بشر، گزارشگر ویژه و دیگر سازوکارهای حقوق بشری سازمان ملل می‌خواهیم برای توقف فوری این اعدام‌ها و نجات جان محکومان به اعدام، اقدامات فوری و مؤثری انجام بدهند.» تاکید بر ایستادگی و پیشتازی زنان در برابر چهار دهه سرکوب و زن‌ستیزی رژیم ایران سحر ثنایی از انجمن بین‌المللی برای برابری زنان تصریح کرد: «برای دهه‌ها، سرکوب سیستماتیک زنان یکی از پایه‌های اصلی حاکمیت رژیم ایران بوده است؛ از تحمیل مقررات سختگیرانه پوشش گرفته تا محدود کردن دسترسی زنان به اشتغال و مشارکت سیاسی. این رویکرد بازتاب‌دهنده زن‌ستیزی ریشه‌دار و بی‌اعتنایی آشکار به حقوق و کرامت زنان است. زنان ایرانی در برابر این سرکوب سکوت نکرده‌اند. در چهار دهه گذشته، هزاران زن به‌دلایل سیاسی اعدام شده‌اند.» وی همچنین با یادآوری جنایات تاریخی رژیم خاطرنشان کرد: «ما هم‌چنین زنانی را به‌یاد می‌آوریم که در میان هزاران زندانی سیاسی در سال ۱۳۶۷ به‌طور قهری ناپدید و اعدام شدند؛ زنانی که خانواده‌هایشان دهه‌هاست در جستجوی حقیقت درباره سرنوشت آنان و محل بقایای پیکرهایشان هستند. ما توجه ویژه شورا را به وضعیت زنان زندانی سیاسی و نیز به هشت زنی جلب می‌کنیم که در حال حاضر در پرونده‌های سیاسی، امنیتی و مرتبط با اعتراضات با حکم اعدام روبرو هستند، از جمله ارغوان فلاحی و زهرا شهباز طبری. ما خواستار توجه فوری و ویژه به وضعیت این زنان هستیم.»