گزارش تصويري اسوشيتدپرس از «جنون شيشه» در ايران

بخشي از اين رشد به همسايگي ايران با افغانستان به عنوان بزرگ‌ترين صادرکننده‌ي موادمخدر برمي‌گردد، و بخش ديگر به دليل سودکلاني است که فروشندگان مواد مخدر درايران کسب مي‌کنند.» غزل طلوعيان، روان‌شناس يک¬کمپ مشاوره ترک-اعتياد به شيشه در روستايي¬کوهستاني درشمال¬غرب تهران، مي‌گويدکه بيشتر مشتريانش جزو اين دودسته هستند: گروه اول، دانشجويان و دانش‌آموزاني که مي‌خواهند امتحانات ورود به دانشگاه¬را با موفقيت پشت سر بگذارند؛ وگروه دوم، افرادي¬که ناچار به¬داشتن شغل‌هاي دوم و حتي سوم هستند تا پول بيشتري دربياورند و زندگي‌شان را بگذرانند. پرويز افشار، معاون "ستاد مبارزه با مواد مخدر" در ايران نيز درگفتگو با اسوشيتدپرس خاطرنشان مي‌کند که به ازاي هر آزمايشگاه توليد شيشه که توسط اين ستاد شناسايي مي‌شود، دو آزمايشگاه جديد راه‌ ميفتد. آن هم بدون در نظر گرفتن، آن گروه از افرادي که درمنازل مسکوني‌شان درمقياس‌هاي کوچک‌تر، شيشه توليد مي‌کنند ... به گفته‌ي وي، پليس ايران در يک سال گذشته، ۴۱۶ آزمايشگاه شيشه را در ايران کشف کرده که اين عدد در دوره‌ي مشابه سال قبل، ۳۵۰ آزمايشگاه بود. ازسوي ديگر، درحالي که وزارت بهداشت ايران به کندي، اعتبار کلينيک‌هاي بازپروري را در سراسر کشور را تامين مي‌کند، شبکه‌‌‌اي ازکمپ‌هاي خصوصي ترک¬اعتياد شکل-گرفته که تعدادي‌شان توسط افراد سابقا معتاد و ترک‌يافته اداره مي‌شوند. ....»