سیاسی
۰۷ مرداد ۱۳۹۴
كيهان : برجام مقدس نيست
انشاءالله. انتظار ما اين است كه دستاندركاران, با دقت مصالح را در نظر بگيرند. چه اين متن تصويب بشود و چه نشود, به حول و قوه الهي اجازه هيچ گونه سوء استفادهاي از آن داده نخواهد شد و... در هر صورت, سياست ما در مقابل دولت مستكبر آمريكا هيچ تغييري نخواهد كرد».
از نگاه مردم نيز مذاكرات وين و جمعبندي آن, فتح خرمشهر نيست. تصاوير جشن خياباني توده مردم در فتح خرمشهر در آرشيوها موجود است. مردم ما با متانتتر از آن هستند كه براي يك توافق نيمبند- آن هم با هزار اما و اگر درباره دورنماي ماجرا و نتايج آن - جشن بگيرند. چند اظهار شادماني چند صد نفري در چند نقطه شمال شهر تهران 10 ميليوني را نميتوان به اكثريت مردم يا حتي اقليت آنها نسبت داد هر چند كه در صورت هرگونه پيروزي, جشن و شادي حق مردم است. كافي است ماجراي اخير را با واكنش به پيروزي تيم ملي فوتبال مقابل استراليا يا حتي باخت مقابل آرژانتين مقايسه كنيم پس از اعلام توافق, در تهران 10 ميليوني, 5 هزار نفر هم- يك نفر از 2 هزار نفر- پاي كار جشن نيامدند. علت روشن است. برخلاف برخي تداركات دولتي و رسانهاي نا به جا - كه با مؤاخذه يك مقام عالي مواجه شد- مردم فهيم و متين ما دليلي براي هيجان زدگي نميديدند همچنان كه در اغلب شهرهاي سراسر كشور هيچ تجمعي و هيجاني ديده نشد. بازار و فعالان اقتصادي نيز واكنشي مشابه داشتند و واقعبيني را بر آرزوپردازي و حركت روي ابرها ترجيح دادند.
جريان سياسي- رسانهاي خاصي همواره مايل بوده به شيوه دور باش و كور باش با اين موضوع مهم امنيت و منافع ملي برخورد كند, هالهاي از تقدس به دور مذاكرات و جمعبندي آن بكشد, رهبري و مردم و مجلس و ساير مجاري قانوني را دور بزند و كشور را در مقابل عمل انجام شده و «متن مقدس» قرار دهد. رهبري به تصريح و اصرار ميفرمايند متن فراهم شده در مجاري قانوني- كه مجلس در رأس آنهاست- با دقت بررسي شود, در مقابل عدهاي عامدانه و عدهاي با بدفهمي ميگويند متن به تصويب و امضاي رهبري رسيده و نبايد آن را ارزيابي و بررسي كرد يا رنج و رياضت انديشيدن و سنجيدن و سبك و سنگين كردن را به دوش عوام و خواص و مسئولان گذاشت! «آقا» ميگويد حتي جوان دانشجوي تازه كار بايد تحليل كند و بصيرت داشته باشد اما عدهاي نسخه نديدن و نسنجيدن و وسط ميدان مسئوليت نبودن در برابر دشمن دندان تيز كرده و پاي كار را ميپيچند!
رهبر معظم انقلاب به عنوان استراتژي, امسال را سال همدلي در برابر طراحيهاي دشمن ناميدند و ضمناً فرمودند همدلي چيز زوركي نيست, بايد مسئولان با صاحبنظران و منتقدان تعامل فكري داشته باشند و از اين طريق به همدلي برسند. اما درست خلاف اين طرح حكيمانه- كه يك كلّ به هم پيوسته است- برخي مسئولان امر در دولت و وزارت خارجه, روش حركت «چراغ خاموش» و «به كلي محرمانه» را مصرّانه پيش ميبرند كه آخرين آن انتشار ترجمه فارسي متن برجام پس از 14 روز توافق است. متني كه ظرف 18 ماه فراهم آمده آيا هيچ پيشنويس و نسخه فارسي از آن در دسترس نبوده كه منتشر شود؟ اگر اين متن فتح خرمشهر است, پس چرا برادران خوب دولت و وزارت خارجه رويشان نشده ترجمه فارسي آن را بلافاصله منتشر كنند؟ اصرار بر ايجاد خلأ اطلاعاتي و انفعال و تحير و گرفتن زمان از صاحبنظران و افكار عمومي كدام هدف را دنبال ميكند؟
صورت مسئله مهم همچنان, «توافق خوب و بد» و اصالت دستاورد و نتيجه است و نه, اصالت توافق و وعده. اين نشانه اقتدار فزاينده جمهوري اسلامي است كه به تعبير رهبر معظم انقلاب غربيها روزي ميگفتند بايد پيچ و مهرههاي صنعت هستهاي باز شود وحتي 5 سانتريفيوژ هم نداشته باشيد و امروز گردش چند هزار سانتريفيوژ را تحمل ميكنند و ادامه تحقيقات و توسعه و گردش صنعت هستهاي را روي كاغذ ميآورند و امضا ميكنند. اين اقتدار اولاً با همت و مجاهدت متخصصاني كه قائل نبودند بايد رو به قبله غرب شد و انتظار نابودي كشيد بلكه بايد اراده كرد و توانست, به دست آمده و نه مذاكره. ثانياً توافقي كه جامعيت و مانعيت نداشته باشد و راه در رو را براي حريف بد عهد باز بگذارد و همزماني و توازن تعهدات را رعايت نكرده باشد و امتيازات داده شده ما را برگشتناپذير كند يا تعهدات آنها در مقابل امتيازات نقد واگذار شده از سوي ما را در حد وعده نسيه براي آينده- آن هم بدون ضمانت- فهرست كند, توافق پايا و مانا و قابل اتكايي نيست. به همين دليل نيز رهبر انقلاب چندين بار به بررسي دقيق و بستن راههاي نقض عهد از سوي طرف بدعهد تأكيد كردهاند. آيا از دل اين واقعيتها, اعتماد و حسن ظن به دولتهاي مستكبر عالم و ادعاي تغيير سياست خارجي برميآيد و اصلاً چنين رؤياپردازاني صلاحيت چنين اظهارنظرهايي را دارند؟ نميشود براي كتمان منافذ و نقاط ضعف متعدد متن برجام, از رهبري هزينه كرد اما رهنمود راهبردي معظمله را مبني بر اينكه آماده مبارزه با استكبار باشيد, دور زد و جشن سازش با شيطان بزرگ و برخي شيطانكهاي اروپايي گرفت, چنان كه برخي محافل با دعوت و استقبال از وزير خارجه خبيث و دونپايه فرانسه (پيشنهاددهنده بازگشت سريع تحريمها و آلت دست صهيونيستها) مرتكب شدند.
به راستي آيا رفتار برخي سياسيون و رسانهها مصداق آيات 117 تا 119 سوره آل عمران نيست كه ميفرمايد «اي كساني كه ايمان آوردهايد از غير خود, محرم و همراز نگيريد. آنها از هيچ دشمني و كوتاهي در حق شما كوتاهي نميكنند و دوست دارند هر آنچه شما را رنج دهد. دشمني در كام آنان آشكار است و البته آنچه از دشمني در سينه خود پنهان ميكنند, بزرگتر است... شما آنها را به دوستي ميگيريد و آنها شما را دوست نميگيرند». به تعبير آيه 120 سوريه بقره «يهود و نصاري هرگز از تو راضي نميشوند مگر اينكه آيين آنها را پيروي كني» و به تعبير حضرت امام در پيام 29 تير 67 «نكته مهمي كه بايد آن را اصل و اساس سياست خود با بيگانگان قرار دهيم اين است كه دشمنان ما و جهانخواران تا كي و تا كجا ما را تحمل ميكنند. به يقين آنها مرزي جز عدول از همه هويتها و ارزشهاي معنوي و الهيمان نميشناسند. به گفته قرآن كريم, هرگز دست از مقاتله و ستيز با شما بر نميدارند مگر اينكه شما را از دينتان برگردانند. ما چه بخواهيم و چه نخواهيم صهيونيستها و آمريكا و شوروي در تصميمشان خواهند بود تا هويت و شرافت مكتبيمان را لكهدار نمايند... چه خوب است به اين سؤال ]از سوي مغرضين[ پاسخ داده شود كه ملتهاي جهان سوم و مسلمان و خصوصاً ملت ايران در چه زماني نزد غربيها و شرقيها احترام و اعتبار داشتهاند كه امروز بياعتبار شدهاند؟»
پذيرش تصويب قطعنامه در برجام و تدوين ساز و كار اجرايي آن, دور زدن صريح «قانون اساسي» و «رهبري» است؛ همچنان كه پذيرش محدوديتهاي بالاي 10 سال (15 سال در زمينه كاهش ذخاير 10 هزار كيلويي به 300 كيلو - 15 سال توقف غنيسازي در فردو و...) و بعضاً تا 25 سال, موكول كردن رفع تحريمها به پس از اجراي تعهدات ايران (از جمله شامل خروج 98 درصد ذخاير اورانيوم غنيشده از كشور, برچيدن 14 هزار سانتريفيوژ, تغيير كاربري رآكتور آب سنگين اراك, عدم استفاده از سانتريفيوژهاي پيشرفته), ممنوعيت ساخت و سازهاي جديد, ورود به حريم امنيت ملي در حوزه تصميماتي و موشكي, موكول كردن اقدامات توافق و لغو تحريمها به راستيآزمايي پيچيده و بيسروته آژانس از جمله در زمينه مصاحبه دانشمندان و بازرسي مراكز نظامي و قس علي هذا. اين خطوط قرمز تضمين توازن و تعادل توافق است.ساز و كار اين روند طبق برجام, به واسطه قطعنامه 2231 و توافق با آژانس كاملاً ريلگذاري شده است. تأمين رضايت آژانس و رضايت كميسيون مشترك كه 6 عضو از 8 عضو آن طرف دعواي ما هستند, نقطه ثقل اين پكيج است. ركن دوم توافق, تقدم تعهدات واقعي و روشن ما در مقابل تعهدات نسيه غرب است. واقعيت سوم, برگشتناپذيري واگذاريهاي ما در مقابل برگشتپذيري خودكار وعده آنها براي تعليق 13 درصدي تحريمهاست.
اين توافق برخلاف تصور ما تمهيدي براي بستن دست طرف ايراني درحوزههاي اقتصاد خارجي و ديپلماسي و امنيت ملي و قدرت نظامي و امنيت اطلاعاتي است و نه گشودن دست ايران. ما ذخاير سوخت 20 درصد و حدود 10 هزار كيلو اورانيوم 3/5 درصد و 19 هزار سانتريفيوژ فعال- از جمله در تأسيسات فردو- و راكتور اراك را داشتيم كه چانهزني كنيم اما اگر قرار باشد ظرف چند ماه همه اين مهرههاي بازي را بدهيم- كه بايد چنين كنيم تا تازه در كنار راستيآزمايي آژانس درباره گذشته و حال برنامه هستهاي ايران, نوبت شروع تعهدات غرب برسد- 6 ماه بعد چه چيزي دست ما را ميگيرد؟ آيا مثلاً ذخيره اورانيوم غنيشده ظرف 10 سال را ميتوان در چند ماه احيا كرد يا 14 هزار سانتريفيوژ را زودتر از 3-4 سال از نو چيد و آبشار ساخت؟ شما جاي فلان شركت خارجي باشيد كه مشتاق معامله با ايران است اما ميبيند ماشهاي كشيده شده كه با كمترين اشارهاي- مانند تله موش- عمل ميكند حاضريد ريسك بكنيد و معامله پايدار حداقل يك ساله انجام دهيد؟
سؤالات مهمي در اين ميان وجود دارد. 1- آمريكا و متحدانش چرا بايد تحريمهاي اصلي و مؤثر را متوقف كنند به خصوص در موقعيتي كه دست ايران از برخي امتيازها تهي ميشود؟ 2- اعتماد محض به وعده آمريكا و انگليس و فرانسه و آلمان, ركن اصلي توافق است در حالي كه آنها ميگويند مبناي تعامل ما با ايران راستيآزمايي است و نه توافق. در اين شرايط كه آنها به صراحت ميگويند به ايران اعتماد نخواهند كرد, ما چگونه و با چه تضميني بايد اعتماد كنيم؟ اين دو سؤال كه اجراي توافق متوقف به يافتن پاسخ آنهاست, همچنان بيجواب مانده است. رفتار غرب در تبديل چند قطعنامه به يك قطعنامه سختگيرانهتر, رفتار نزولخوار كلاهبرداري است كه ممكن است چند چك 2-3 ميليون توماني را بگيرد و با منتگذاري بگويد 7-8 چك شما را تبديل به يك چك كردم. اما وقتي به رقم چك جديد نگاه ميكنيد, معلوم ميشود رقم اين بدهي چند صد ميليون تومان شده است!
توافق عادلانه و پايدار با غرب, يك سوء تفاهم بزرگ است. غرب به زعم خود دنبال اجراي يك نقشه كلي 10 ساله براي اثرگذاري در محيط داخلي و خارجي ايران و تغيير رفتار جمهوري اسلامي به مثابه بدل تغيير ساختار (مسخ و استحاله هويت) است و در اين ميان روي طيفهاي «تجديدنظرطلب», «مرعوب» و «اصالت پيروزي در انتخابات به هر قيمت» حساب كرده است. سخنان جان كري در شوراي روابط خارجي آمريكا در اين باره صريح است و عجيب اينكه عناصر نام برده شده از سوي وي لااقل نميگويند كه تو غلط ميكني نگران ماندگاري ما در سياست ايران هستي. توافق تصويب شود يا نشود, فاز تازه و مهمي از چالش ميان ما و استكبار شروع شده و اين مذاكرات, شروع يك چالش بزرگ است نه پايان آن. چنين واقعيتي را بايد فهميد و وسط ميدان آمد كه مقتداي انقلاب فرمود تشخيص در وقت لازم و اقدام در وقت لازم است كه فضيلتها و ارزشها را حفظ ميكند. مردم ما از شب قدر تا روز قدس و از حماسه 22 بهمن تا تشييع با شكوه 270 غواص خط شكن نشان دادند كه پاي كارند. ميمانند خواص كه نبايد از ملت و مقتداي خود جا بمانند. به تعبير امير مؤمنان «فَقُمتُ بالامرحين فشلوا.... در حالي كه ديگران فشل بودند براي اقامه امر الهي به پا خاستم و در حالي كه ديگران پنهان ميشدند خود را به رخ كشيدم و گفتم آنگاه كه ديگران از گفتار عاجز بودند». امروز روز خطشكني است, براي همه آنها كه مصاف با استكبار را انتظار كشيدهاند
از نگاه مردم نيز مذاكرات وين و جمعبندي آن, فتح خرمشهر نيست. تصاوير جشن خياباني توده مردم در فتح خرمشهر در آرشيوها موجود است. مردم ما با متانتتر از آن هستند كه براي يك توافق نيمبند- آن هم با هزار اما و اگر درباره دورنماي ماجرا و نتايج آن - جشن بگيرند. چند اظهار شادماني چند صد نفري در چند نقطه شمال شهر تهران 10 ميليوني را نميتوان به اكثريت مردم يا حتي اقليت آنها نسبت داد هر چند كه در صورت هرگونه پيروزي, جشن و شادي حق مردم است. كافي است ماجراي اخير را با واكنش به پيروزي تيم ملي فوتبال مقابل استراليا يا حتي باخت مقابل آرژانتين مقايسه كنيم پس از اعلام توافق, در تهران 10 ميليوني, 5 هزار نفر هم- يك نفر از 2 هزار نفر- پاي كار جشن نيامدند. علت روشن است. برخلاف برخي تداركات دولتي و رسانهاي نا به جا - كه با مؤاخذه يك مقام عالي مواجه شد- مردم فهيم و متين ما دليلي براي هيجان زدگي نميديدند همچنان كه در اغلب شهرهاي سراسر كشور هيچ تجمعي و هيجاني ديده نشد. بازار و فعالان اقتصادي نيز واكنشي مشابه داشتند و واقعبيني را بر آرزوپردازي و حركت روي ابرها ترجيح دادند.
جريان سياسي- رسانهاي خاصي همواره مايل بوده به شيوه دور باش و كور باش با اين موضوع مهم امنيت و منافع ملي برخورد كند, هالهاي از تقدس به دور مذاكرات و جمعبندي آن بكشد, رهبري و مردم و مجلس و ساير مجاري قانوني را دور بزند و كشور را در مقابل عمل انجام شده و «متن مقدس» قرار دهد. رهبري به تصريح و اصرار ميفرمايند متن فراهم شده در مجاري قانوني- كه مجلس در رأس آنهاست- با دقت بررسي شود, در مقابل عدهاي عامدانه و عدهاي با بدفهمي ميگويند متن به تصويب و امضاي رهبري رسيده و نبايد آن را ارزيابي و بررسي كرد يا رنج و رياضت انديشيدن و سنجيدن و سبك و سنگين كردن را به دوش عوام و خواص و مسئولان گذاشت! «آقا» ميگويد حتي جوان دانشجوي تازه كار بايد تحليل كند و بصيرت داشته باشد اما عدهاي نسخه نديدن و نسنجيدن و وسط ميدان مسئوليت نبودن در برابر دشمن دندان تيز كرده و پاي كار را ميپيچند!
رهبر معظم انقلاب به عنوان استراتژي, امسال را سال همدلي در برابر طراحيهاي دشمن ناميدند و ضمناً فرمودند همدلي چيز زوركي نيست, بايد مسئولان با صاحبنظران و منتقدان تعامل فكري داشته باشند و از اين طريق به همدلي برسند. اما درست خلاف اين طرح حكيمانه- كه يك كلّ به هم پيوسته است- برخي مسئولان امر در دولت و وزارت خارجه, روش حركت «چراغ خاموش» و «به كلي محرمانه» را مصرّانه پيش ميبرند كه آخرين آن انتشار ترجمه فارسي متن برجام پس از 14 روز توافق است. متني كه ظرف 18 ماه فراهم آمده آيا هيچ پيشنويس و نسخه فارسي از آن در دسترس نبوده كه منتشر شود؟ اگر اين متن فتح خرمشهر است, پس چرا برادران خوب دولت و وزارت خارجه رويشان نشده ترجمه فارسي آن را بلافاصله منتشر كنند؟ اصرار بر ايجاد خلأ اطلاعاتي و انفعال و تحير و گرفتن زمان از صاحبنظران و افكار عمومي كدام هدف را دنبال ميكند؟
صورت مسئله مهم همچنان, «توافق خوب و بد» و اصالت دستاورد و نتيجه است و نه, اصالت توافق و وعده. اين نشانه اقتدار فزاينده جمهوري اسلامي است كه به تعبير رهبر معظم انقلاب غربيها روزي ميگفتند بايد پيچ و مهرههاي صنعت هستهاي باز شود وحتي 5 سانتريفيوژ هم نداشته باشيد و امروز گردش چند هزار سانتريفيوژ را تحمل ميكنند و ادامه تحقيقات و توسعه و گردش صنعت هستهاي را روي كاغذ ميآورند و امضا ميكنند. اين اقتدار اولاً با همت و مجاهدت متخصصاني كه قائل نبودند بايد رو به قبله غرب شد و انتظار نابودي كشيد بلكه بايد اراده كرد و توانست, به دست آمده و نه مذاكره. ثانياً توافقي كه جامعيت و مانعيت نداشته باشد و راه در رو را براي حريف بد عهد باز بگذارد و همزماني و توازن تعهدات را رعايت نكرده باشد و امتيازات داده شده ما را برگشتناپذير كند يا تعهدات آنها در مقابل امتيازات نقد واگذار شده از سوي ما را در حد وعده نسيه براي آينده- آن هم بدون ضمانت- فهرست كند, توافق پايا و مانا و قابل اتكايي نيست. به همين دليل نيز رهبر انقلاب چندين بار به بررسي دقيق و بستن راههاي نقض عهد از سوي طرف بدعهد تأكيد كردهاند. آيا از دل اين واقعيتها, اعتماد و حسن ظن به دولتهاي مستكبر عالم و ادعاي تغيير سياست خارجي برميآيد و اصلاً چنين رؤياپردازاني صلاحيت چنين اظهارنظرهايي را دارند؟ نميشود براي كتمان منافذ و نقاط ضعف متعدد متن برجام, از رهبري هزينه كرد اما رهنمود راهبردي معظمله را مبني بر اينكه آماده مبارزه با استكبار باشيد, دور زد و جشن سازش با شيطان بزرگ و برخي شيطانكهاي اروپايي گرفت, چنان كه برخي محافل با دعوت و استقبال از وزير خارجه خبيث و دونپايه فرانسه (پيشنهاددهنده بازگشت سريع تحريمها و آلت دست صهيونيستها) مرتكب شدند.
به راستي آيا رفتار برخي سياسيون و رسانهها مصداق آيات 117 تا 119 سوره آل عمران نيست كه ميفرمايد «اي كساني كه ايمان آوردهايد از غير خود, محرم و همراز نگيريد. آنها از هيچ دشمني و كوتاهي در حق شما كوتاهي نميكنند و دوست دارند هر آنچه شما را رنج دهد. دشمني در كام آنان آشكار است و البته آنچه از دشمني در سينه خود پنهان ميكنند, بزرگتر است... شما آنها را به دوستي ميگيريد و آنها شما را دوست نميگيرند». به تعبير آيه 120 سوريه بقره «يهود و نصاري هرگز از تو راضي نميشوند مگر اينكه آيين آنها را پيروي كني» و به تعبير حضرت امام در پيام 29 تير 67 «نكته مهمي كه بايد آن را اصل و اساس سياست خود با بيگانگان قرار دهيم اين است كه دشمنان ما و جهانخواران تا كي و تا كجا ما را تحمل ميكنند. به يقين آنها مرزي جز عدول از همه هويتها و ارزشهاي معنوي و الهيمان نميشناسند. به گفته قرآن كريم, هرگز دست از مقاتله و ستيز با شما بر نميدارند مگر اينكه شما را از دينتان برگردانند. ما چه بخواهيم و چه نخواهيم صهيونيستها و آمريكا و شوروي در تصميمشان خواهند بود تا هويت و شرافت مكتبيمان را لكهدار نمايند... چه خوب است به اين سؤال ]از سوي مغرضين[ پاسخ داده شود كه ملتهاي جهان سوم و مسلمان و خصوصاً ملت ايران در چه زماني نزد غربيها و شرقيها احترام و اعتبار داشتهاند كه امروز بياعتبار شدهاند؟»
پذيرش تصويب قطعنامه در برجام و تدوين ساز و كار اجرايي آن, دور زدن صريح «قانون اساسي» و «رهبري» است؛ همچنان كه پذيرش محدوديتهاي بالاي 10 سال (15 سال در زمينه كاهش ذخاير 10 هزار كيلويي به 300 كيلو - 15 سال توقف غنيسازي در فردو و...) و بعضاً تا 25 سال, موكول كردن رفع تحريمها به پس از اجراي تعهدات ايران (از جمله شامل خروج 98 درصد ذخاير اورانيوم غنيشده از كشور, برچيدن 14 هزار سانتريفيوژ, تغيير كاربري رآكتور آب سنگين اراك, عدم استفاده از سانتريفيوژهاي پيشرفته), ممنوعيت ساخت و سازهاي جديد, ورود به حريم امنيت ملي در حوزه تصميماتي و موشكي, موكول كردن اقدامات توافق و لغو تحريمها به راستيآزمايي پيچيده و بيسروته آژانس از جمله در زمينه مصاحبه دانشمندان و بازرسي مراكز نظامي و قس علي هذا. اين خطوط قرمز تضمين توازن و تعادل توافق است.ساز و كار اين روند طبق برجام, به واسطه قطعنامه 2231 و توافق با آژانس كاملاً ريلگذاري شده است. تأمين رضايت آژانس و رضايت كميسيون مشترك كه 6 عضو از 8 عضو آن طرف دعواي ما هستند, نقطه ثقل اين پكيج است. ركن دوم توافق, تقدم تعهدات واقعي و روشن ما در مقابل تعهدات نسيه غرب است. واقعيت سوم, برگشتناپذيري واگذاريهاي ما در مقابل برگشتپذيري خودكار وعده آنها براي تعليق 13 درصدي تحريمهاست.
اين توافق برخلاف تصور ما تمهيدي براي بستن دست طرف ايراني درحوزههاي اقتصاد خارجي و ديپلماسي و امنيت ملي و قدرت نظامي و امنيت اطلاعاتي است و نه گشودن دست ايران. ما ذخاير سوخت 20 درصد و حدود 10 هزار كيلو اورانيوم 3/5 درصد و 19 هزار سانتريفيوژ فعال- از جمله در تأسيسات فردو- و راكتور اراك را داشتيم كه چانهزني كنيم اما اگر قرار باشد ظرف چند ماه همه اين مهرههاي بازي را بدهيم- كه بايد چنين كنيم تا تازه در كنار راستيآزمايي آژانس درباره گذشته و حال برنامه هستهاي ايران, نوبت شروع تعهدات غرب برسد- 6 ماه بعد چه چيزي دست ما را ميگيرد؟ آيا مثلاً ذخيره اورانيوم غنيشده ظرف 10 سال را ميتوان در چند ماه احيا كرد يا 14 هزار سانتريفيوژ را زودتر از 3-4 سال از نو چيد و آبشار ساخت؟ شما جاي فلان شركت خارجي باشيد كه مشتاق معامله با ايران است اما ميبيند ماشهاي كشيده شده كه با كمترين اشارهاي- مانند تله موش- عمل ميكند حاضريد ريسك بكنيد و معامله پايدار حداقل يك ساله انجام دهيد؟
سؤالات مهمي در اين ميان وجود دارد. 1- آمريكا و متحدانش چرا بايد تحريمهاي اصلي و مؤثر را متوقف كنند به خصوص در موقعيتي كه دست ايران از برخي امتيازها تهي ميشود؟ 2- اعتماد محض به وعده آمريكا و انگليس و فرانسه و آلمان, ركن اصلي توافق است در حالي كه آنها ميگويند مبناي تعامل ما با ايران راستيآزمايي است و نه توافق. در اين شرايط كه آنها به صراحت ميگويند به ايران اعتماد نخواهند كرد, ما چگونه و با چه تضميني بايد اعتماد كنيم؟ اين دو سؤال كه اجراي توافق متوقف به يافتن پاسخ آنهاست, همچنان بيجواب مانده است. رفتار غرب در تبديل چند قطعنامه به يك قطعنامه سختگيرانهتر, رفتار نزولخوار كلاهبرداري است كه ممكن است چند چك 2-3 ميليون توماني را بگيرد و با منتگذاري بگويد 7-8 چك شما را تبديل به يك چك كردم. اما وقتي به رقم چك جديد نگاه ميكنيد, معلوم ميشود رقم اين بدهي چند صد ميليون تومان شده است!
توافق عادلانه و پايدار با غرب, يك سوء تفاهم بزرگ است. غرب به زعم خود دنبال اجراي يك نقشه كلي 10 ساله براي اثرگذاري در محيط داخلي و خارجي ايران و تغيير رفتار جمهوري اسلامي به مثابه بدل تغيير ساختار (مسخ و استحاله هويت) است و در اين ميان روي طيفهاي «تجديدنظرطلب», «مرعوب» و «اصالت پيروزي در انتخابات به هر قيمت» حساب كرده است. سخنان جان كري در شوراي روابط خارجي آمريكا در اين باره صريح است و عجيب اينكه عناصر نام برده شده از سوي وي لااقل نميگويند كه تو غلط ميكني نگران ماندگاري ما در سياست ايران هستي. توافق تصويب شود يا نشود, فاز تازه و مهمي از چالش ميان ما و استكبار شروع شده و اين مذاكرات, شروع يك چالش بزرگ است نه پايان آن. چنين واقعيتي را بايد فهميد و وسط ميدان آمد كه مقتداي انقلاب فرمود تشخيص در وقت لازم و اقدام در وقت لازم است كه فضيلتها و ارزشها را حفظ ميكند. مردم ما از شب قدر تا روز قدس و از حماسه 22 بهمن تا تشييع با شكوه 270 غواص خط شكن نشان دادند كه پاي كارند. ميمانند خواص كه نبايد از ملت و مقتداي خود جا بمانند. به تعبير امير مؤمنان «فَقُمتُ بالامرحين فشلوا.... در حالي كه ديگران فشل بودند براي اقامه امر الهي به پا خاستم و در حالي كه ديگران پنهان ميشدند خود را به رخ كشيدم و گفتم آنگاه كه ديگران از گفتار عاجز بودند». امروز روز خطشكني است, براي همه آنها كه مصاف با استكبار را انتظار كشيدهاند