استقلال طلبان اسكاتلند براي جدايي از بريتانيا راهي طولاني پيموده اند
جدايي اسكاتلند از بريتانيا در ابتدا بهصورت زمزمههايي از سوي احزاب مليگرا آغاز شد و در سال اكتبر ۲۰۱۲ بود كه بعد از امضاي توافق نامهيي ميان ديويد كامرون، نخستوزير بريتانيا و الكس سالموند، نخستوزير دولت منطقهيي اسكاتلند، جنبهاي رسمي يافت. اين رويايي بود كه حزب ملي اسكاتلند به رهبري نخستوزير اين منطقه در سر ميپروراند و روز هجدهم سپتامبر، درصورتيكه مردم اسكاتلند نيز بر اين باور باشند، اين رويا ميتواند به حقيقت بپيوندد.
راهي كه به اين همهپرسي ختم شده است، طولاني است و دنبالهروي جريانهاي سال ۱۹۹۸ است كه به تفويض اختيارات به پارلمان اسكاتلند منجر شد. تصورميشد كه اين جريان به مرگ مليگرايي منجر شود اما اينطور نشد.
حزب ملي اسكاتلند، در سال ۲۰۱۱ برندهي انتخابات پارلماني اسكاتلند شد و با در اختيار گرفتن دولت منطقهاي، وعدهي جدايي اين منطقه از بريتانيا كه به مردم داده شده بود، جديت بيشتري يافت و بهعمل نزديك شد. خدشهدار شدن چهرهي احزاب راست و محافظهكار از جمله كارگر و ليبرال دموكرات با رسواييهايي در عرصهي سياسي و مالي موجب شد كه اعتبار حزب ملي اسكاتلند در فضاي سياست بالا برود و هواداران آن بيشتر شوند. بسياري از اسكاتلندي ها، حزب جديد كارگر را وارث دولت محافظهكار مارگارت تاچر، نخستوزير فقيد بريتانيا ميدانند. سياستهاي دولت وي در دههي هشتاد، بيكاران زيادي را در اسكاتلند و شمال بريتانيا بر جاي گذاشت و بر نفرت از بانوي آهنين در اين مناطق دامن زد. نتيجهي همهپرسي هر چه باشد، سياستهاي بريتانيا را تغيير خواهد داد و آخرين بار نيز نخواهد بود كه از استقلال اسكاتلند سخن رانده ميشود.
اسكاتلند در سال ۱۹۷۹ يك همهپرسي را براي پارلمان مستقل برگزار كرد و در سال ۱۹۹۸ بود كه اين منطقه صاحب يك پارلمان و دولت محلي مستقل شد».
سايت يورونيوز25 شهريور 1393 ـ 16 سپتامبر 2014