اوباما: اگر در مذاكرات اتمي با ايران به توافق نرسيم، مي‌خواهم اطمينان حاصل شود كه مقصر ايران است

تا ببينيم آيا مي‌توانيم مسأله هسته‌اي ايران را با شيوه‌هاي ديپلوماتيك حل كنيم يانه. بر اساس همه گزارشات، منجمله گزارشات اطلاعات اسرائيل، ايران از مفاد توافق موقت تبعيت كرده است. آنها برنامه هسته‌اي خود را پيش نبرده‌اند. آنها انبارهاي اورانيوم به‌شدت غني شده خود را از دور خارج كرده‌اند. لذا ما هيچ چيزي در طول اين دوره از مذاكرات از دست نداده‌ايم. برنامه هسته‌اي ايران پيشروي نكرده است. و ما اين امكان را داريم تا مكانيزمي ايجاد كنيم كه بر اساس آن تأييد كنيم ايران داراي سلاح هسته‌اي نيست ... من نمي‌دانم آيا ما قادر خواهيم بود اين كار را بكنيم يا نه. ولي استدلال من اين است كه اصرار كنگره آمريكا روي اعمال تحريمهاي جديد، كه همه شركاي ما، منجمله ايرانيان مي‌توانند آن را به‌عنوان تخلف از توافق موقت تعبير كنند، و زدن زير آب ديپلوماسي در اين زمان حساس، بدون هيچ دليل موجهي، يك اشتباه است. و كاري كه ما بايد انجام بدهيم اين است كه اين دور از مذاكرات را به پايان برسانيم، فشار روي ايران بياوريم تا به فراخوان جامعه بين‌المللي جواب مثبت بدهد. و چيزي كه قابل‌توجه است، اتحادي است كه ما توانسته‌ايم در كشورهاي 5+1 حفظ كنيم، حتي با توجه به حضور روسيه، و با توجه به همه محدوديتهايي كه با آنها داريم. و همچينن چين كه قطعاً عطش بيشتري نسبت به نفت ايران دارد، ما هم‌چنان توانسته‌ايم اين اتحاد را حفظ كنيم، ... و اگر در واقع، ما به توافق نرسيم، مي‌خواهيم اطمينان حاصل كنيم كه مقصر ايران است، زيرا نتوانستند به يك توافق منصفانه جواب مثبت بدهند. لذا من هنوز يك پاسخ خوب نشنيده‌ام. من هرگونه لايحه‌اي كه تحريمهاي جديدي اعمال كند را وتو خواهم كرد، و در ضمن چيزي كه من به اعضاي كنگره و به اسرائيليها گفته‌ام، اين است كه روز بعد از اين‌كه ايران از يك توافق منصفانه كنار بكشد، ساده‌ترين كاري كه من مي‌توانم در كنگره انجام بدهم، اين است كه تحريمهاي بيشتري عليه ايران به تصويب برسانم. اين كار براي من دو روز طول خواهد كشيد. لذا ما توان وارد آوردن فشار بيشتر را داريم. ولي مهم است كه ما نشان دهيم تمامي راه‌هاي ممكن براي رسيدن به يك راه‌حل ديپلوماتيك را طي كرده‌ايم.
... من قبلاً گفته‌ام كه ما هيچ توافقي را به جاي يك توافق بد نخواهيم پذيرفت. ولي اگر من بتوانم ثابت كنم كه توافقي كه ما اجرا مي‌كنيم، از طريق مكانيزم‌هاي غيرقابل بحث و قابل تأييد، به ما اطمينان مي‌دهد كه ايران نمي‌تواند به ظرفيت "گريز اتمي" برسد؛ اگر من تعدادي دانشمند و كارشناس هسته‌اي داشته باشم كه بگويند اين توافق به ما تضمين مي‌دهد ايران در آستانه اين‌كه يك قدرت هسته‌اي باشد نيست، اين يك استدلال و بحث عمومي است كه بايد برگزار كرد. و من آن‌گاه از همه اعضاي كنگره خواهم خواست از خود سؤال كنند، چرا ما بايد چنين توافقي را رد كنيم، و گزينه بالقوه نظامي را نسبت به آن ترجيح بدهيم كه كارآيي كمتري در محدود كردن برنامه هسته‌اي ايران خواهد داشت، و پيامدهاي خارق‌العاده اي خواهد داشت آن هم در زمانيكه ما پيشاپيش بيش از حد در خاورميانه بحران داريم. ...»