تداوم کارزار "سهشنبههای نه به اعدام" در ۵۶ زندان مختلف در هفته صد و هجدهم
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در هفته صد و هجدهم وارد مرحلهای بیسابقه شده و گسترش آن به ۵۶ زندان مختلف در سراسر ایران نشاندهنده عمق بحران حقوق بشر و شدت سرکوب در زندانهاست. در شرایطی که سیاستهای سرکوبگرانه با عنوان «آرایش جنگی» تشدید شده، گزارشها از افزایش اعدامها، شکنجه زندانیان سیاسی، و نقض گسترده حقوق بشر حکایت دارد. اعدام امیرعلی میرجعفری، عرفان کیانی و عامر رامش پس از روندهای قضایی ناعادلانه، موجی از خشم و نگرانی در میان افکار عمومی ایجاد کرده است. عدم تحویل پیکر برخی از اعدامشدگان به خانوادهها نیز نشانهای از سیاست ناپدیدسازی قهری است که مصداق جنایت علیه بشریت محسوب میشود. زندانهایی مانند اوین، قزلحصار، عادلآباد شیراز و سپیدار اهواز اکنون به کانونهای مقاومت مدنی تبدیل شدهاند. این اعتصاب غذا نه تنها اعتراض به اعدام بلکه فریادی علیه شکنجه، تحقیر، ضرب و شتم و سرکوب سیستماتیک است. تحلیلگران معتقدند که افزایش اعدامها نشاندهنده ترس حاکمیت از اعتراضات مردمی و احتمال شکلگیری قیامهای گسترده است. در چنین شرایطی، نقش جامعه جهانی، سازمانهای حقوق بشری و کمیته حقیقتیاب سازمان ملل بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد. فشار بینالمللی میتواند مانعی برای ادامه این روند باشد. همزمان، فعالان حقوق بشر تأکید دارند که سکوت در برابر این جنایات به معنای همراهی با سرکوب است. این کارزار اکنون به نمادی از مقاومت در برابر سرکوب تبدیل شده است.