Menu

نمايشگاه «سي‌هزار روح به سرقت رفته در ايران» در پاريس

dadkhahi1 c2314

طي تابستان 1988، بيش از سي‌هزار زنداني سياسي در زندانهاي آيت‌الله خميني اعدام شدند.   يك «جنبش دادخواهي» در حال فعاليت براي به محاكمه كشاندن رهبران ديكتاتوري مذهبي مي‌باشد.

آنها ستارگان بي‌چون و چرا صحنه سياست در ايران هستند. عليرغم اينكه بزودي چهل ساله خواهند شد، هنوز به نظر جوان مي‌رسند. نه حكومت، نه اپوزيسيون حاضر به دل كندن از اين سالهاي 1980 نيستند. علي خامنه‌اي ولي فقيه حكومت مذهبي آنها را ساليان «حياتي» براي جمهوري اسلامي مي‌خواند. جنبه «حياتي» اين ساليان چه بود؟ چرا اين ساليان با شتاب زياد به عرصه اخبار ايران بازگشته‌اند؟ چرا مردم اينقدر به اين ساليان دل بسته‌اند؟

در آخرين گزارشش از ايران كه در تاريخ 2 اوت منتشر شد، عفو بين‌الملل توضيح مي‌دهد كه «مدافعان حقوق بشر كه به دنبال واقعيت، عدالت و مرحمي براي هزاران زنداني كه بطور بدوي در سالهاي 1980 اعدام يا ناپديد شدند، حالا با شكل جديدي از اذيت و آزار توسط مقامات مواجهند. اين اذيت و آزار شامل حال خانواده‌هاي قربانيان است كه بر اساس ضرورت تبديل به مدافعان حقوق بشر شده‌اند و يا فعالين جوان حقوق بشر كه با دست گرفتن شبكه‌هاي اجتماعي و ساير رسانه‌ها شروع به صحبت از اعمال وحشتناك گذشته كرده‌اند»[1].

اين سازمان غيردولتي اضافه مي‌كند: «سركوب جديد باعث اوج جديدي از فراخوانها براي تحقيق در رابطه با قتل چند هزار زنداني سياسي در موج اعدامهاي فراقضايي تابستان 1988 شده است»[2].

بازگرديم به اين ساليان ابتداي جمهوري اسلامي. كمتر از دو سال از سقوط شاه مي‌گذرد. آيت‌الله خميني كه در ورودش به پاريس در سال 1978، در مصاحبه‌اي با روزنامه لوموند[3] قول داده بود كه از حكومت كناره‌گيري كرده و به ادامه تحصيلاتش در قم بپردازد، قابل شناخت نيست. بعد از بازگشتش به ايران در فوريه 1979 وي به سرعت حوزه علميه‌اش را فراموش كرد و چند ماه بعدنخست وزير بيش از حد ليبرالش، مهدي بازرگان را بركنار كرد تا با مشتي آهنين بر كشور حكومت كند. اولين اختلافات در جايي بروز كرد كه وي اصل ولايت فقيه و قدرت مطلقه آن را به قانون اساسي ايران تحميل كرد. هنوز هيچي نشده، وي در كارنامه‌اش سركوب خونين دو اقليت كشور، كردها و تركمنها را يدك مي‌كشد. تا آنجا هم كه به زنان بركي‌گردد شعار روز «يا روسري يا توسري» است و آنها از بسياري از ادارات و مواضع كليدي كنار گذاشته شده‌اند.

اولين انتخابات مجلس و رياست جمهوري بهار 1980 نيز با تخلفات جدي مواجه شده و هيچ جايي براي اپوزيسيون نگذاشتند (حتي نه يك كرسي مجلس).

در سياست خارجي هم كارنامه او با دو انفجار بزرگ تا همينجا مواجه است: گروگانگيري سفارت آمريكا در تهران (از 4 نوامبر 1979 تا 20 ژانويه 1981) و جنگ عليه عراق كه در 22 سپتامبر 1980 شروع شد و آيت‌الله خميني آنرا يك «معاهده» تلقي كرده و هزاران كودك را در اين جنگ روي ميادين مين مي‌فرستد.

اپوزيسيون به سكوت كشيده شد

روزنامه لوكووريه سوئيس -۲۱ اوت۲۰۱۷-

 


[1] Amnesty International, «Iran: Caught in a web of repression: Iran’s Human rights defenders under attack», 2 août 2017, http://bit.ly/2vAgu9j

[2] همانجا

بازگشت به بالا

منتخب ویدئوکلیپ